Doopgetuigenis Anita 3 augustus 2025

Ik had een behoorlijk goed leven. Ik had een goede baan, deed leuke dingen naast mijn werk, maakte mooie vakantiereizen en ging trouw naar de (vrijgemaakte) kerk.

Toen kreeg ik in 2012 plotseling heftige draaiduizeligheid. Dat is niet goed hersteld en sinds die tijd heb ik chronische duizeligheids- en evenwichtsklachten. Van de één op de andere dag werd mijn wereld heel klein en van volop meedoen stond ik ineens aan de zijlijn.

De eerste jaren waren heel zwaar. Ik hoopte op herstel en dat gebeurde niet. Ik heb geworsteld met God en gesmeekt om genezing. En nog steeds bid ik daar vrijwel elke dag voor.

Tijdens een genezingsdienst werd een oproep gedaan om naar voren te komen als je je hart voor het eerst of opnieuw aan Jezus wilde geven. Dat voelde voor mij als een persoonlijke oproep en ik ben gegaan. Vanaf toen merkte ik dat mijn focus langzaam van genezing naar de Persoon erachter ging: Jezus.

En juist in de jaren waarin het bezoeken van de kerkdiensten en de Bijbelkring niet meer lukte, heb ik ervaren dat God naar mij toekwam. Ik ging meer in de Bijbel lezen, mijn verlangen om Jezus beter te leren kennen groeide, ik kreeg vragen over mijn identiteit in Christus en over de Heilige Geest. Ik kreeg het verlangen om me te laten dopen. God werd mijn Anker en met Hem had en heb ik – ondanks alles – een goed leven, het échte Leven.

De vrijgemaakte kerk paste niet meer. Dus ik ging op zoek naar een andere gemeente en kwam uiteindelijk uit bij Mozaiek. Eerst bij de livestream van 0318 en in 2023 ben ik gastlid geworden van Mozaiek0523 en – eerst voorzichtig – van de L2M groep Draadjes en Praatjes. Ik durfde geen verdere stappen te zetten. Ik kon immers toch niet meedoen. En hoor je er dan wel bij? Ik zei: ‘Heer, dan moet ik me eerst beter voelen’.

En daar bleef het bij. Tot afgelopen Paaszondag. Iedere week hoor ik bij Mozaiek ‘Je bent welkom zoals je bent’. Maar die zondag kwam het ineens binnen. Alsof God zelf tegen mij zei: ‘Jij bent óók welkom, gewoon zoals je nu bent, met alles wat er is!’

Dus ik heb me aangemeld voor de Introductie Cursus van Mozaiek0523 die voor kort daarna stond gepland. Omdat ik me door God zelf aangemoedigd voelde, ging ik er vanuit dat het bijwonen van beide introductieavonden zou gaan lukken. Niet dus. Het ging voor geen meter. De eerste avond heb ik niet kunnen afmaken en de tweede avond heb ik in overleg geschrapt. In plaats daarvan zijn Dia en Roelie bij mij thuis geweest en hebben we samen de presentatie van de introductie doorgenomen. Heel fijn dat het zo kon, maar ik was ook verdrietig en teleurgesteld. ‘Heer, U zei toch dat ik deze stap mocht zetten? Maar het ging niet goed!’

Pas daarna besefte ik dat het misschien niet was gegaan zoals ík had bedacht, maar dat ik nu wél deel ben van Mozaiek! ‘Dank U, Heer!’

Na al deze (in)spanning vond ik het wel even genoeg, maar God was het daar blijkbaar niet mee eens. Ik kreeg heel sterk op mijn hart dat ik me nu ook mocht laten dopen en er stond een doopdienst gepland voor 29 juni in De Oldemeijer. Ik raakte helemaal in paniek en heb tegengestribbeld: ‘Zo’n grote dienst bijwonen?! Hoe dan, Heer?! Dat kan ik niet!’ Maar God liet niet los. Dus ik zat allerlei varianten te bedenken voor hoe de doopdienst voor mij behapbaar zou zijn.

Na veel geworstel en mijn vraag om een teken, bevestigde God opnieuw dat ik deze stap mocht zetten, ‘gewoon zoals je nu bent’. Dus heb ik me – met angst in mijn hart - aangemeld. En toen bleek het mogelijk om in een hele andere setting, zoals we hier vandaag zijn (bij Pauline en Karl thuis), te worden gedoopt. Opnieuw: ‘Dank U, Heer!’

Kortom, ik ben hier vandaag omdat ik echt heel graag gedoopt wil worden. Omdat ik in de afgelopen jaren - die heel moeilijk waren en nog steeds zijn - Gods nabijheid heb ervaren. Omdat ik bij Jezus wil horen, Hem wil navolgen en met Hem opstaan in een nieuw leven. Maar ik zou hier vandaag niet zijn, als God mij niet had aangespoord en aangemoedigd door te zeggen: ‘Jij bent welkom, gewoon zoals je nu bent!’